Santa

Kerst is commercie. Op alle mogelijke manieren wordt ons een gevoel en een sfeer aangepraat met als enige doel: kopen. En dat is echt niet iets van de laatste jaren. Zo drukt Coca Cola al bijna een eeuw lang een enorm stempel op kerstmis.
Dat begon in 1931, toen de frisdrankfabrikant een manier zocht om het typische zomerdrankje ook in de wintermaanden aan de man te brengen. Daarom werd illustrator Haddon Sundblom (1899-1976) gevraagd een advertentie te maken waarin Santa Claus Coca Cola drinkt. Sundblom bedacht zijn eigen versie van Santa: een gezellige dikkerd, met bolle, blozende wangetjes en een fluweelrood pakje aan. Een gulle gever, die cadeautjes uitdeelt aan kinderen, die voor saamhorigheid zorgt, en die daar natuurlijk dorstig van wordt. Het personage dat Sundblom had gecreëerd werd meteen een succes en bovendien bepalend voor het uiterlijk van Santa Claus tot op de dag van vandaag. Tot 1964 verzorgde Sundblom ieder jaar de kerstreclames voor Coca Cola.

Hij kon echter meer dan oude mannen met baarden tekenen. Sundblom geldt namelijk als één van de grondleggers van het pin-up genre en kreeg in 1972 de opdracht om de cover van het decembernummer van Playboy te maken. Het werd een Naughty Santa. Over bolle wangetjes gesproken…

Terug naar Sundbloms Coca Cola Santa. Deze maakte zijn debuut in 1931, in een advertentie in de Saturday Evening Post. Een magazine waaraan dan weer de naam van een andere illustrator verbonden is: Norman Rockwell (1894-1978). Gedurende 47 jaar, beginnend in 1916, maakte hij de cover voor dit tijdschrift. Voorstellingen gegrepen uit het Amerikaanse leven van alledag. Volgens critici te geïdealiseerd, te conservatief, te zoetsappig en dus onartistiek. Maar wie eenmaal ‘Norman Rockwell’ heeft ingevoerd bij Google Afbeeldingen is geheid verkocht. Je moet wel een heel grote zuurpruim zijn wil je niet vallen voor de liefdevolle humor in zijn werk.
Rockwell mocht dan door de Kunstwereld-met-een-grote-K niet serieus genomen worden, zijn werk voor Saturday Evening Post (naar eigen zeggen ‘the greatest shop window in America’) maakte hem beroemd.
Hij was echter niet blind voor de misstanden in zijn land. Toen hij in 1963 de overstap maakte naar Look magazine kreeg hij meer vrijheid om ook de keerzijde van de Amerikaanse Droom in beeld te brengen. Legendarisch is The Problem We All Live With uit 1964, waarin de 6-jarige Ruby Bridges onder escorte op weg is naar haar eerste dag als zwarte leerling op een blanke school in New Orleans.

Voor Saturday Evening Post maakte Rockwell rond kersttijd vanzelfsprekend toepasselijke covers met daarop gewone Amerikanen die kerst vieren. Het grappigst zijn die voorstellingen waarin de mythe van de Kerstman wordt doorgeprikt. Waarin kinderen tot de pijnlijke, ontluisterende ontdekking komen dat Sunderbloms bolbuikige Santa in werkelijkheid hun eigen vader is, zoals in Santa’s Surprise uit 1949 en The Discovery uit 1956.

De voorstellingen van Rockwell spreken eigenlijk altijd voor zich, maar bij Christmas Surprise uit 1955 ga je als vanzelf meezingen…..Inderdaad: I Saw Mommy Kissing Santa Claus. Een liedje dat nota bene geïnspireerd is op een illustratie voor een Amerikaans tijdschrift. Maar niet op deze illustratie van Rockwell voor Saturday Evening Post.
Het was Perry Barlow (1892-1977) die in 1939 de cover voor het kerstnummer van The New Yorker ontwierp. Zijn charmante tekening van een geschokt klein meisje dat getuige is van een intiem moment tussen haar moeder en de Kerstman zorgde ervoor dat het magazine voor het eerst in de geschiedenis van haar bestaan uitverkocht raakte bij de newsstands.

In 1952 besloot Saks Fifth Avenue deze illustratie van Barlow te gebruiken voor de kerstkaart van dat jaar. En om de reclamecampagne van het New Yorkse warenhuis extra kracht bij te zetten gaf men de Britse songwriter Tommie Connor opdracht om een liedje te componeren geïnspireerd op de dertien jaar oude voorstelling van Perry Barlow. Dat werd I Saw Mommy Kissing Santa Claus. Het liedje werd ingezongen door de 13-jarige Jimmy Boyd. Het werd niet alleen een hit; het werd een kerst-evergreen. Heel veel verschillende artiesten hebben het nummer in de loop van de tijd opgenomen.
Bij het horen ervan zal niemand meer de aanvechting krijgen om eens even flink kerstinkopen te doen bij een luxe warenhuis op Manhattan. Maar misschien krijg je wel een beetje zin in cola. Wanneer je luistert naar de uitvoering van Michael Jackson. Want maakte hij geen reclame voor Pepsi?

Benieuwd wat ik voor jou of je organisatie kan betekenen?

Neem vrijblijvend contact op.